หน่วยการเรียนรู้ที่ ๑ เรียนรู้หลัก ประจักษ์ภาษา?

ภาษาไทยเป็นภาษาคำโดดไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูปคำที่นำมาเรียงเข้าเป็นประโยค การเรียง กลุ่มคำสลับที่กันทำให้ความหมายเปลี่ยนไป และการเรียงตำแหน่งคำในประโยคต่างกันทำให้ความหมายและหน้าที่ของคำเปลี่ยนไป ภาษาไทยส่วนใหญ่จะเรียงคำขยายไว้ข้างหลังคำหลัก
มีเสียงและรูปวรรณยุกต์ที่ทำให้ความหมายของคำเปลี่ยนไป คำไทยบางคำมีความหมายหลายอย่าง จะรู้ความหมายได้เมื่อเข้ารูปประโยคคำไทย มีตัวสะกดตรงตามมาตรา และไม่ใช้เครื่องหมาย ทัณฑฆาต
การใช้คำและกลุ่มคำสร้างประโยค

๑. การใช้คำ ควรใช้ให้ถูกต้องเหมาะสมกับระดับการสื่อสาร ใช้คำที่มีความหมายคล้ายกัน ใช้คำที่มีความหมายเหมือนกันแต่เขียนต่างกัน ใช้คำที่มีความหมายตรงข้ามกัน ข้อบกพร่องในการใช้คำ คือ ใช้คำกำกวม 
ใช้คำต่างประเทศโดยไม่จำเป็น ใช้คำฟุ่มเฟือย ใช้คำขัดแย้งกัน

๒. ประโยคสัมพันธ์กันได้หลายแบบ ได้แก่ ประโยคสัมพันธ์กันทางเวลา ประโยค
สัมพันธ์กัน ทางเหตุผล ประโยคสัมพันธ์
โดยความหมายทำนองเดียวกัน ประโยคสัมพันธ์โดยความหมาย
ขัดแย้งกัน ประโยคสัมพันธ์โดยการให้เลือก ความสัมพันธ์ของประโยคแสดงได้ด้วยการใช้
คำเชื่อมลักษณะต่าง ๆ การทำประโยคให้สัมพันธ์กัน อาจมีการละคำ การแทนคำ หรือ
การใช้คำเชื่อมตัวอย่าง