หน่วยการเรียนรู้ที่ ๑ เรียนรู้หลัก ประจักษ์ภาษา?

ภาษาไทยเป็นภาษาคำโดดไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูปคำที่นำมาเรียงเข้าเป็นประโยค การเรียง กลุ่มคำสลับที่กันทำให้ความหมายเปลี่ยนไป และการเรียงตำแหน่งคำในประโยคต่างกันทำให้ความหมายและหน้าที่ของคำเปลี่ยนไป ภาษาไทยส่วนใหญ่จะเรียงคำขยายไว้ข้างหลังคำหลัก
มีเสียงและรูปวรรณยุกต์ที่ทำให้ความหมายของคำเปลี่ยนไป คำไทยบางคำมีความหมายหลายอย่าง จะรู้ความหมายได้เมื่อเข้ารูปประโยคคำไทย มีตัวสะกดตรงตามมาตรา และไม่ใช้เครื่องหมาย ทัณฑฆาต
หลักการเขียนสะกดคำ

๑. หลักการประวิสรรชนีย์ เป็นการออกเสียง อะ ที่ปรากฏรูปวิสรรชนีย์ ได้แก่ การออกเสียง อะ เต็มมาตราในคำไทยแท้หรือคำไทยพยางค์เดียว คำกร่อนเสียง พยางค์ท้ายคำบาลี-สันสกฤต
คำในภาษาอื่น คำอัพภาสที่ออกเสียง อะ ภาษาเขมรที่พยางค์หน้าออกเสียง ระ คำท้ายพยางค์ภาษาอื่น ๆ ที่ออกเสียง อะ

    ๒.  หลักการไม่ประวิสรรชนีย์ เป็นการออกเสียง อะ ที่ไม่ปรากฏรูปวิสรรชนีย์ ได้แก่ การออกเสียง อะ ไม่เต็มมาตรา คำไทยที่

ไม่ประวิสรรชนีย์มาแต่โบราณ

คำบาลี-สันสกฤตที่มารวมกัน (สมาส) แม้มีเสียง อะ กลางคำก็

ไม่ประวิสรรชนีย์ และคำ ๒ หน่วย

คำที่กร่อนเสียงพยางค์แรกก็ไม่ประวิสรรชนีย์เช่นกัน ส่วนคำที่มาจากภาษาเขมร ภาษาอังกฤษ